رضا فکری

چیلی پالمر (جان تراولتا) در فیلم Be Cool یک تهیه‌کننده‌ی فیلم هالیوودی است. وقتی دوست موسیقی‌بازش به او پیشنهاد ساخت فیلمی درباره‌ی موسیقی و مافیای خشن آن می‌کند، او پوزخندی تحویل‌اش می‌دهد. واضح است که به‌هیچ عنوان در ذهن‌اش نمی‌گنجد که دنیای موسیقی با آن زیبایی‌های خیره‌کننده‌اش، اساسا بتواند درگیر چنین خشونتی باشد. داستان اما هنگامی برای او جدی می‌شود که دوست موسیقی‌بازش،‌ در برابر چشم‌هایش به گلوله بسته می‌شود. چند سکانس جلوتر از فیلم، وقتی پلیس عکس صورت به‌هم‌ریخته‌ی مقتولی را که با ضربه‌های چوب بیسبال کشته شده، نشان پالمر می‌دهد و از او می‌پرسد که آیا مقتول را می‌شناسد یا نه؟ پالمر در پاسخ می‌گوید که صاحب عکس را نمی‌شناسد، اما تعجبی نمی‌کند اگر طرف اهل موسیقی بوده باشد! چیلی پالمر حالا می‌داند که برای بقا در این صنعت، باید حواسش به گانگسترها و پدرخوانده‌های این صنف هم باشد. گانگسترهایی که اگر خوب چشم بگردانیم، در دیگر هنرها هم حضور دارند و مرعوب می‌کنند و ستاره‌های کاغذی خودشان را به مخاطب می‌اندازند.