جلسه‌ی نقد کتاب "این بازی کی تمام می‌شود؟" در اصفهان جلسه‌ی خوبی بود و چیزی در آن موج می‌زد که آن قدیم‌ها بهش می‌گفتند صداقت. چیزی که این روزها نه در جمع‌های ادبی که در هیچ جمع دیگری نمی‌توان سراغش را گرفت. شک ندارم این مُدل گفتن بی‌پروای هرچه که در دلت است و بی غرض و مرض، هر نویسنده‌ای را به وجد می‌آورد و اساسا نویسنده خر است اگر اشک توی چشمش حلقه نزند وقتی ببیند مخاطبی یقه‌‌اش را گرفته و انتظارش را از او زورگیری می‌کند، در حالی که کتاب جلد مشمایی کرده‌اش را هم توی مشتش نگه داشته است.

جلسه‌ی نقد